Telecommunicatiekabels

Ondanks de ontwikkeling van draadloze verbindingen zijn de operatoren voor het versturen van grote hoeveelheden informatie nog altijd aangewezen op telecommunicatiekabels. Deze telecommunicatiekabels dienen om informatie over te brengen op basis van elektrische signalen, lichtsignalen of elektromagnetische golven. De belangrijkste types telecommunicatiekabels zijn de coaxiale kabel, verbinding die een elektrisch signaal overbrengt, de optische vezelkabel die een breedbandnetwerk ondersteunt en lichtsignalen overbrengt, en de geleider van elektromagnetische golven.

Telecommunicatiekabels op zee

Voor internationale verbindingen wordt er vooral gekozen voor kabels die op de zeebodem gelegd worden. De ligging van telecommunicatiekabels op zee wordt in de eerste plaats bepaald door de aanlandingspunten ervan. In de territoriale zee heeft een kuststaat volledige soevereiniteit, waardoor hij zelf de regels kan vastleggen voor de aanleg en exploitatie van zeekabels (artikel 4 van de wet van 13 juni 1969).

In de exclusieve economische zone (het gebied buiten en grenzend aan de territoriale zee) oefent de kuststaat maar beperkte rechten uit (artikel 4 van de wet van 22 april 1999).

In het algemeen mogen kabels hier vrij geplaatst worden voor zover ze rekening houden met de economische activiteiten en milieuvereisten van de kuststaat (artikel 28 t.e.m. artikel 30 van de wet van 20 januari 1999).

Laatst bijgewerkt
15 januari 2018