De wet Breyne

De woningbouwwet van 9 juli 1971, beter bekend als de wet Breyne, biedt de bouwer van een huis en de koper van een te bouwen woning (verkoop op plan - aanneming sleutel op de deur) een uitgebreide bescherming op verschillende vlakken. Deze wet is dwingend, wat betekent dat men er niet kan van afwijken.

De wet Breyne beoogt een volledige en correcte informatieverstrekking aan de toekomstige eigenaar; daartoe moeten een aantal vermeldingen verplicht schriftelijk in de overeenkomst opgenomen worden.

Zij garandeert de toekomstige eigenaar onder meer:

• bij het sluiten van de overeenkomst mag het voorschot maximaal 5 % van de totale prijs bedragen;
• strikte betalingsmodaliteiten: het saldo is opeisbaar in gedeelten die niet hoger mogen liggen dan de prijs van de reeds uitgevoerde werken;
• een vooraf vastgestelde totaalprijs;
• de oplevering gebeurt verplicht in 2 fasen: een voorlopige en een definitieve, waar minimum 1 jaar tussen moet liggen;
• er wordt bovendien een verplichte waarborg voorzien die kan gaan tot 100 %;
• strenge aansprakelijkheidsregels: de verkoper is niet alleen aansprakelijk wegens verborgen gebreken, ook de tienjarige aansprakelijkheid voor zware, zelfs zichtbare gebreken, rust op hem.

De wet verwacht ook van de notaris en de architect naast een algemene informatieverplichting, een bijzondere tussenkomst en controle.

Wanneer in de overeenkomst iets staat dat strijdig is met deze wet worden deze clausules als ongeschreven beschouwd.

Opgelet

U kunt ook kiezen om met de verschillende aannemers zelf afzonderlijke contracten af te sluiten voor de uitvoering van de verschillende bouwopdrachten. Zo kunt u de ruwbouw, dakwerken, verwarming, elektriciteit, schilderwerken…telkens apart afspreken en regelen. Dit houdt wel in dat u of uw architect zelf zal moeten instaan voor de coördinatie van de werken en de coördinatie tussen de verschillende aannemers.

De wet Breyne is dan niet van toepassing.