Combinatiepolis

In verzekeringszaken heeft de wetgever toegelaten om diverse risico’s te groeperen in één enkele polis en te laten dekken door de betaling van één enkele premie.

Een bekend voorbeeld van een dergelijke verzekeringsovereenkomst is de brandverzekering die de risico’s brand, elektriciteit, arbeidsconflicten en aanslagen, storm, hagel, sneeuw- en ijsdruk, natuurrampen, waterschade, glasbreuk en diefstal kunnen dekken.

Een ander voorbeeld is de autoverzekering die zowel de burgerlijke aansprakelijkheid, de casco, de rechtsbijstand en de lichamelijke schade van de bestuurder kunnen verzekeren.
Om de verzekeringnemer evenwel te beschermen in zijn relatie met de verzekeraar in een combinatiepolis, heeft de wetgever bepaald dat de grond van opzegging betreffende één van de dekkingen niet noodzakelijk geldt voor de andere dekkingen.

Zo kan het niet aangeven van het bestaan van een strodak aanleiding geven tot het opzeggen van de brandverzekering maar niet tot het opzeggen van de verzekering van de waterschade die door dezelfde overeenkomst wordt verzekerd.

Omgekeerd, indien de verzekeraar één of meer prestaties opzegt, bijvoorbeeld de casco-dekking in de autoverzekering, kan het voor de verzekeringnemer moeilijk, zoniet onmogelijk zijn om die dekking afzonderlijk bij een andere verzekeraar te bekomen. Dus bepaalt de wet dat in dat geval de verzekeringnemer de gehele overeenkomst kan opzeggen om met succes elders een verzekering te sluiten.

Indien blijkt dat voor één van de waarborgen van een combinatiepolis het verzekerde belang niet of niet meer bestaat, kan de verzekeraar die grond van nietigheid niet inroepen bij een andere door de polis geboden waarborg.