Etikettering

Inleidend

Naast de algemene informatieverplichting, de verplichting tot een duidelijke prijs- en hoeveelheidsaanduiding, gelden er voor bepaalde goederen en diensten ook specifieke vermeldingen die op het etiket moeten voorkomen. Dergelijke besluiten worden genomen op basis van het artikel 11 van de wet van 6 april 2010 betreffende marktpraktijken en consumentenbescherming WMPC, maar bijvoorbeeld ook op basis van de wet van 24 januari 1977 betreffende de bescherming van de gezondheid van de verbruikers op het stuk van de voedingsmiddelen en andere producten.

Etiketteringsvoorschriften komen vooral voor bij voedingsproducten. Een voorbeeld hiervan is het koninklijk besluit van 13 september 1999 betreffende de etikettering van voorverpakte voedingsmiddelen. Dit besluit regelt op algemene wijze de vermeldingen die op het etiket van ieder voorverpakt voedingsproduct moeten voorkomen (onder meer de lijst met ingrediënten, de datum van minimale houdbaarheid of bij zeer bederfelijke producten de uiterste consumptiedatum).

Naast koninklijke besluiten die vastleggen welke vermeldingen er op het etiket moeten voorkomen, wordt ook soms het gebruik van een bepaalde benaming aan regels onderworpen. Men kan bijvoorbeeld niet zomaar de benaming ‘scheerwol’ gebruiken, of aanduiden dat iets ‘zuiver’ is bij textielproducten.

Taalvereiste

Wordt de etikettering geregeld bij een koninklijk besluit, dan stelt het artikel 10 van de WMPC dat de vermeldingen die het voorwerp zijn van de etikettering minstens gesteld moeten zijn in een voor de gemiddelde consument begrijpelijke taal, gelet op het taalgebied waar de goederen of diensten, onder bezwarende titel of gratis, aan de consument worden aangeboden.