Verbod tot aanrekenen bijkomende kosten bij niet-domiciliëring of bij weigering elektronische factuur

Geen beding tot prijsverhoging bij weigering bankdomiciliëring

Meer en meer leggen ondernemers de bankdomiciliëring op, of moedigen ze betaling op die wijze aan. Dit heeft vooral voor hen veel voordelen: de ondernemer heeft een veel grotere zekerheid dat hij betaald wordt, en moet de klant niet meer telkens aanschrijven tot betaling.

Door artikel 74, 32° van de wet van 6 april 2010 (WMPC) wordt verboden om een meerkost aan te rekenen indien men zou weigeren om voor domiciliëring te opteren.

Dit artikel is als volgt geformuleerd: “Zijn onrechtmatig, de bedingen die ertoe strekken:]de voor een product aangekondigde prijs te verhogen omwille van de weigering van de consument om via bankdomiciliëring te betalen.”

Let wel! Men kan u wel een korting toekennen indien u ermee instemt dat betaling via domiciliëring gebeurt.

Geen beding tot prijsverhoging bij weigering elektronische factuur

De factuur is niet op algemene wijze geregeld in het handelsrecht, noch het consumentenrecht. Enkel voor de toepassing van de btw-wetgeving wordt er in de verplichte afgifte van een factuur, met minimumvermeldingen, voorzien. Dit geldt echter enkel in de relatie tussen btw-plichtigen, dus beroepsbeoefenaars.

In de gevallen waar de afgifte van een factuur gebruikelijk is, of zelfs verplicht, is het krachtens artikel 75.33. WMPC verboden om hiervoor bijkomende kosten aan te rekenen indien men weigert om deze factuur via elektronische post te ontvangen.