Betalingsdiensten

Naar aanleiding van de richtlijn 2007/64/EG (“de betalingsdienstenrichtlijn”)  werden een aantal bestaande wetten (o.a. de wet van 9 januari 2000 betreffende grensoverschrijdende geldoverschrijvingen en betalingen; de wet van 17 juli 2002 betreffende de transacties uitgevoerd met instrumenten voor de elektronische overmaking van geldmiddelen, de wet van 15 mei 2007 betreffende bepaalde bankdiensten) opgeheven en zijn er drie nieuwe Belgische wetten van toepassing :

• de wet van 10 december 2009 betreffende de “betalingsdiensten” (BS 15.01.2010) ,
• de wet van 21 december 2009 betreffende het statuut van de “betalingsinstellingen”, de toegang tot het bedrijf van betalingsdienstaanbieder en de toegang tot betalingssystemen (BS 19.01.2010)
• de wet van 22 december 2009 tot wijziging van de wet van 2 augustus 2002 betreffende het toezicht op de financiële sector en de financiële diensten en tot instelling van de vordering tot staking van de inbreuken op de wet betreffende de betalingsdiensten (BS 19.01.2010) .

Ten slotte dient ook melding te worden gemaakt van de Europese Verordening betreffende grensoverschrijdende betalingen . Inbreuken hierop worden gesanctioneerd d.m.v. de wet betreffende de betalingsdiensten.

De wet betreffende de "betalingsdiensten”

De wet is van toepassing op de “betalingsdiensten” aangeboden door de “betalingsdienstaanbieder” aan de “betalingsdienstgebruiker”.

Onder “betalingsdiensten” dienen in essentie te worden verstaan: diensten waarbij de mogelijkheid geboden wordt tot het opnemen en deponeren van cash op een betaalrekening; uitvoeren van betalingstransacties via overschrijving, domiciliëring, betaalkaarten of andere betaalinstrumenten; uitvoering van betalingstransacties als bedoeld hiervoor, waarbij gebruik wordt gemaakt van kredietovereenkomst; de uitgifte van en/of aanvaarding van betaalinstrumenten ('issuing' en 'acquiring'); geldtransferten zonder betaalrekening ( 'money remittance', bvb. via Western Union); en het uitvoeren van betalingstransacties waarbij de instemming van de betaler wordt doorgegeven met behulp van een telecommunicatie-, digitaal- of informatica-instrument en de betaling rechtstreeks geschiedt aan de beheerder van de telecommunicatiediensten, het informaticasysteem of het netwerk, die louter optreedt als tussenpersoon ( bvb. betalingen met gsm van een parkeerticket).

De “betalingsdienstaanbieder” is iedere rechtspersoon die betalingsdiensten verstrekt aan een betalingsdienstgebruiker en gerechtigd is om betalingsdiensten aan te bieden.

De “betalingsdienstgebruiker” is iedere persoon die in de hoedanigheid van betaler, begunstigde of beide, van een betalingsdienstgebruik maakte, zowel voor privé- als beroepsdoeleinden. Wanneer een betalingsdienstgebruiker geen consument is ( en handelt voor beroepsdoeleinden), kunnen de partijen overeenkomen af te wijken van sommige bepalingen van de wet van 10 december 2009. Wanneer de betalingsdienstgebruiker een consument is moet de betalingsdienstaanbieder alle wettelijke bepalingen naleven.

De wetgeving bevat 2 grote luiken:

1. informatievereisten met betrekking tot de betalingsdiensten, o.a. over de aanbieder van de betalingsdienst, het gebruik van de betalingdienst (kenmerken van de dienst, maximale uitvoeringstermijn, enz.), de wijziging en opzegging van de overeenkomst, en de kosten, rentevoeten en wisselkoersen, en
2. rechten en plichten m.b.t. de aanbieding en het gebruik van betalingsdiensten, o.a. regels m.b.t. de toestemming, uitvoeringstermijnen en valutadata van betalingstransacties, terugbetalingsrechten, verplichtingen en aansprakelijkheid in geval van verlies, diefstal of frauduleus gebruik van betaalkaart en andere betaalinstrumenten, enz.

Geschillen en klachten